از خرداد تا حالا که بهمن است ..خیلی ها من را ندیده اند...رخ به رخ که اصلا ..فاطمه آن غروب که رفتم ودرحیاطشان نشستیم و دوساعتی حرف زدیم ...از فردای همان غروب و حیاط تا همین پریشب ...لابلای هرصحبت مان یکهو آه جانسوزی میکشد و حس میکنم روی دماغش چین می افتد وبا صدای سوزناکی میگوید چه کردی با خودت دختر ؟؟؟؟!!ومن نیمچه لبخندی میزنم که صدایش میریزد آنور تلفن ..یعنی خوبم !میگوید مصیبت و مصیبت زده دیده ام ...کم ندیده ام !مریض داری و فقدان بعدش را هم دیده ام هم کشیده ام ...اما...اما...اما تو چطور اینقــــــــــــدر عمیق منهدم شده ای ؟؟؟!!درتو چیزی بزرگتر از مادرت مرده ...!ومن چشمهایم گرد میشود ...بزرگ تر ازمادر؟؟؟!!!!!میگوید در صورتت ...در چشمهایت ...در زاویه زاویۀ صورتت درد را میتوان دید ...وانگار مدتهای طولانی فکر کرده ای ...!ومن هرچه فکرمیکنم نمیفهمم به چه فکر کرده ام احتمالا ...؟؟!چندوقتی هست که فاطمه یکی دیگر از دوستان را بهانه میکند تا دوباره مرا ببیند ..ومیدانم این بار با آن نگاه زیادی دقیق ش مرا برانداز خواهد کرد ...ودر هر لحظه نگرانی و غصه را درچشمهای عسلی اش خواهم دید ...دیداری که از آن طفره میروم صدالبته ....امروز مجبور شدم یکی ازدوستان نسبتا قدیمی ام را ببینم ..این مدت چندین بار..به گلایه ...به نگرانیوبه گلایه .....!سراغم را گرفته بود و من پیچانیده بودمش !قبل از دیدارمان هی میگفت پیرشده ام خواهر جان !کلا همیشه عادت داشت مرا اینطوری صدا کند ..خواهر جان !میگفت این بچه ها پیرم کرده اند ...من را ببینی شوکه نشوی چقدر دا
برچسب:
نویسنده: مینا ایمانی
تاريخ: سه
شنبه
12 بهمن
1400 ساعت: 11:37